დიეტა

უკვე შვიდი წელი სრულდება რაც სკოლა დავამთავრე. მახსოვს სკოლის გამოსაშვები საღამოსათვის განსაკუთრებულად ვემზადებოდი, მინდოდა ყველაფერი განსაკუთრებულათ ლამაზი ყოფილიყო.

სწორედ მაშინ ცხოვრებაში პირველად, შესაშური ნებისყოფა გამოვიჩინე და ჩემს თავს ვუთხარი, რომ ბანკეტზე ჩემი წონა 47 კილოგრამი უნდა ყოფილი.

ის მტკივნეილიი დიეტაც ბანკეტამდე 15 დღით ადრე დავიწყე, თუმცა ამას დიეტა არ ერქვა, მე 15 დღე ვიშიმშილე და 65 კილოდან 47 კილომდე ჩამოვედი.

იმ დროისათვის ჩემს რაციონს შეადგენდა: ყავა, სიგარეტი, მიწისთხილი, ხილი   და სიგარეტი.

ბანკეტზე მისული ვერავინ მიცნო, ყველა გაკვირვებული მიყურებდა, მე კი ძალიან ამაყი ვიყავი, რომ ეს შევძელი. სხვათაშორის არც გამჭირვებია. არ დამიღრღვევია ჩემი “დიეტა” და ცდუნებას არ ავყოლილვარ.

ჩემს შიმშილს ჰქონდა დადებითი მხარეები:

  • მე გავხდი
  • თავისუფლად ვიცმევდი ჯინსის შარვებს, შორტებს, მოკლე კაბებს და ა.შ
  • ძალიან ლამაზი ვიყავი ჩემს ბანკეტზე
  • გადავეჩვიე ჭამას. განსაკუთრებით კი ცომეულის მირთმევას

სამაგიეროდ 5 წლის შემდეგ მომცა სიგნალი ჩემმა არასწორმა საქციელმა, შემექმნა სერიოზული ჯანმრთელობის პრობლემები, აი სწორედ მაშჲნ დავრწმუნდი, რომ შიმშილი არის უკულტურულობა საკუტარი თავის მიმართ. დიეტასაც თავისი კულტურა ჭირდება. სწორედ ამ პრობლემების გამო მივატოვე სიგარეტის მოწევა და შესაბამისად ჩემმა წონამ 60 კილოგრამს მიუკაკუნა.

მე კი კვლავ ვზივარ და ვფიქრობ რა გავაკეთო

არადა სიმაღლეშჲ სულ რაღაც 1.67 ვარ.

ერთი ნამდვილად ვიცი, რომ უნდა გავხდე, მაგრამ არ ვიცი ეს როგორ გავაკეთო.

ალბათ ისევ უნდა ვიშიმშილო, ან არ ვიცი…

Advertisements

2012 ….დაიწყო?

 

 

 

არ ვიცი, რას არ გვპატიობს სამყარო, უფალი ან საერთოდ ვინმე.

მაქსიმალურად თავს ვიკავებ პირადი ტკვილების გამოაშკარავებისაგან, მაგრამ არა და არ მანებებს თავს ტრამვები და მოვლენები.

2012 წლის შეხვედრა მშვიდ და სასიამოვნო გარემოში მქონდა გადაწყვეტილი. არ ვფიქრობდი სამყაროს აღსასრულზე და მსგავსს ტრაგედიებზე. ჩემდა სასიკეთოდ სამსახურშიც ერთი კვირიანი დასვენება გვაჩუქა ჩვენმა “საყვარელმა” მენეჯერმა. მეც ახალი შავი კაბა შევიკერე, ოქროსფერი ელვა შესაკრავით  და დედაქალაქის გზას დავადექი, ჩემს საყვარელ ბიძაშვილთან. გეგმები დავაწყვეთ. ჯერ საახალწლო კერძებს მოვამზადებდით და შემდეგ ველად გავიჭრებოდით და ბევრს ვიცეკვებდით.

როგორც იქნა 29 დეკემბერს ჩავაღწიე თბილისში, სულიერ განწყობას ვეძახდი საახალწლოდ, მაგრამ რატომღაც არ ჩანდა. ცუდი არც მაშინ მიფიქრია არაფერი.

ზუსტად 30 დეკემბეს მოხდა ის რასაც არამც დ არამც არ ველოდი.

უფალმა კიდევ ერთი შვილის სული ჩაიბარა და ჩვენი მწუხარებაც საზღვარს გაცდა.

შედეგად მივიღე მგლოვიარე ახლი წელი და ყალბი ღიმილები…

ჩემმა შვებულებამ, გეგმებმა ჩაილურის წყალი დალია და მე კვლავ ჩემი პერიფერიის გზას დავადექი.

ისევ ჩვეულ რიტმს ავიწყვე ფეხი, ისევ სამსახური და შიგადაშიგ იანვრის დღესასწაულები ცვლიდნნ ერთმანეთს.

ახლა ისევ ვერ გავიგე რა დავუშავე ასეთი, სამყაროს, ჰოროსკოპს, ადამიანებს, ბუნებას, სიზმრებს, მისტიკას და ყველას და ყველაფერს იმას რასაც ადამიანები მნიშვნელოვან ძალად აღვიქვამთ.

ახლა ისევ ერთი სეული უნდა ჩავაბაროთ უფალს და ერთი სხეული მიწას.

არ მინდა ბანალურ ვიყო, მაგრამ უკვე ცრემლი მართლა დაშრათ…რძე და ცრემლიც მართლა დაუშრათ დედებს…უკვე ვეღარ ვუთმობთ დროს ვნებებს და ღიმილს…

ეხლა მთელი ჩვენი საახლობლო, სანათესავი ვსხედვართ და ვერაფრით გავიგეთ რა დავუშავეთ ასეთი რამეს ან ვინმეს…

ყველა ვინც ძალიან გვიყვარდა და გვკიოდა ესე ერთად რომ…:(

2012-ს ხომ სამყაროს არსასრულად მიიჩნევდნენ, ხოდა სამყაროს აღსასრული ალბათ ადამიანების დაუსრულებელი ტანჯვით იწყება სწორეთ.

 

 

Hugs day

ეს წუთია გავიგე, რომ დღეს ჩახუტების დღე ყოფილა, მაგრამ ერთი საათის წინ გავიგე, რომ დღეს  დედაჩემის დაბადებს დღე ყოფილა.

არ იფიქროთ უყურადღებო ვარ, უბრალოდ ესეთი თარიღები მავიწყდება ხოლმე.      ძალიან ვინანე დედაჩემის დაბადების დღე, რომ დამავიწყდა, დილით მივულოცავდი…

ძალიან გული დამწყდა, რომ ჩახუტების დღე არ ვიცოდი როდის იყო, თორემ სამსახურში მისული ჩემს მენეჯერს ჩავეხუტებოდი…:):):):)

ძალიან მიკვირს ხოლმე, როდესაც ჩახუტების ღიმილის და სხვა ათასგვარი სისულელის დღეებს აცხადებენ…ყოველი დღე ღიმილის და ჩახუტებისაა, როდესაც მეღიმება და მეხუტება…ყოველი დღე ჩემი დაბადების დღის აღნიშვნაა, როდესაც კარგად ვარ და ეს კარგად ყოფნა მიხარია.

კიდევ პატიების დღეა, მგონი ეს რელიგიური მნიშვნელობის დღეა, მაგრამ ესეც რაღაც არ მომწონს. ყოველ დღე შეიძლება პატიება, თუკი გინდა ვინმეს აპატიო…

ალბათ ამგვარი სისულელეებით ადამიანები თავს იხალისებენ და გარშემომყოფებსაც ახალისებენ, აი ეს უკანასკნელი კი ნამდვილად დასაფასებელია…

ადამიანებო, აპატიეთ- როცა ამას საჭიროდ მიიჩნევთ…

ჩაეხუთეთ-ვისაც გინდათ,სადაც გინდათ და როდესაც გინდათ…

გაიღიმეთ-გაუღიმეთ–როდესაც გინდათ…

იზეიმეთ თქვენი დაბადება–თუ გინდათ ყოველ დღე…

 

ელეგანტ-ურობა

ვისაც არ გვეზარება ყველანი ვწერთ, ვუსმენთ და ვკითხულობთ…ან ვკითხულობთ, ვუყურებთ და ვწერთ…როგორც გინდათ და მოგეხერხებათ მოკლედ…

დღეს ერთ-ერთი ტელევიზიით ელეგანტურობაზე საუბრობდნენ, მოწვეულ სტუმარ მანდილოსნებს შორის დაახლოვებით 2-4 მდე იქნებოდა ელეგანტური, დანარჩენები …

ტელევიზიით აზრს მე არავინ მეკითხება და ჩემს ბლოგზე წერას კიდევ არავინ მიშლის, ამიტომ დავწერ, რომ ელეგანტურობა ასაკია, სურვილია, ცხოვრებისეული გამოცდილებაა. სუნამოა და მუსიკაა. მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ იყო ელეგანტური ნიშნავს, გქონდეს საინტერესო წარსული, გაუტეხელი სული და წამოდგომის უნარი. იყო ელეგანტური ნიშნავს ქმნიდე ისტორიას. წინააღმდეგ შემთხვევაში ალბათ უფრო საინტერესო და მოდური, უბრალოდ კარგი მანერების მქონე ქალები ქვიათ.

იმ გადაცემაში 4 ქალი დაასახელეს: ნანი ბრეგვაძე, ნინო კასრაძე, თაკო ჩხეიძე და ირიშკა ხიზანიშვილი…მე ოთხივე მომწონს,თუმცა ელეგანტურად შეიძლება მხოლოდ ნანი ბრეგვაძე დავასახელო.

რაც შეეხება ირიშკა ხიზანიშვილს, არ ვიცი კარგია თუ ცუდი, ანუ უნდა გაგიხარდეს თუ უნდა გეწყინოს 25 წლის ასაკში ელეგანტურ ქალბატონთა შორის რომ მოგიხსენიებენ. ვფიქრობს ყველაფერს აქვს ასაკი, სილამაზე და დრო.

 აი ჭეშმარიტად ელეგანტური ქალი

მე ვფიქრობ ჩემი შეფასება, აღწერილობა, თითოეული სიტყვა აქ ნამდვილად ზედმეტი იქნება, თავხედობაც კი.

ულამაზესია

აი ამ ფოტოში ვხედავ მე იმ გამოცდილებას და ისტორიას რასაც ზემოთ ავღნიშნავდი.

თუ დავწვრილმანდებით და აქსესუარებში ან ცალკეულ ნივთებში დავუწყებთ ელეგანტურობას ძიებას, აი ეს იდეალური ვარიანტია… ყველაფერს კი თუ ამასაც ვაპკურებთ მაშინ სრულყოფილ ელეგანტურობას დავინახავთ, თუკი შეიძლება რაიმეს ვუწოდოთ ელეგანტურობა…

და ამ ყველაფერს აქ ერთი სახელი ქვია

                                                         COCO    CHANEL

ჩემი მოდა…

ყველა გოგონა ოცნებობს განსაკუთრებულათ ჩაცმაზე გამონაკლისი რათქმაუნდა არც მე ვარ, მიყვარს როდესაც კარგად მაცვია,ჩემი გემოვნებით მაცვია და რათქმაუნდა რაც მინდა ის.

მე შემიძლია დაუსრულებლივ ვათვალიერო სხვადასხვა ინტერნეტ ჟურნალები. საათობით ვიჯდე ებეის აუქციონზე და ჩემთვის სასურველი ნივთის კაპიკებში შეძენას დაველოდო. მე შემიძლია ვიყიდო ტანსაცმელი მეორადში , შემდეგ მკერავს გადავაკეთებინო და აქედან მივიღო სასურველი შედეგი. მე შემიძლია გადასაგდებად განწირული ფეხსაცმელი ისე შევაკეთებინო ხელოსანს, რომ კიდევ სამი წელი მეცვას.

არის ისეთი რამეებიც რაც არ შემიძლია, მაგალითად: მე არ შემიძლია მთელი დღეები ვიოცნებო ტანსაცმელებზე, მე არ შემიძლია გადავიხადო ძალიან ძვირი ერთ სიფრიფანა მაისურში, მე არ შემიძლია სათვალეს მივცე რამოდენიმე ასი ლარი ან დოლარი. მე არ შემიძლია გაუთავებლად ვისაუბრო მოდაზე. მე არ შემიძლი ჩავიცვა ისეთი ტანსაცმელი რომელიც ტანზე შემოტმასნილია, მე არ შემიძლია მოკლე ქურთუკების ჩაცმა. მე არ შემიძლია გამოყოფილ ქუსლებზე სიარული…

სამაგიეროდ მე ვგიჟდები…სალონებში სიარულზე, თავის მოვლის პროცედურების ჩატარებე, ტონალურ კრემზე, კარგ რუჯ, კარგ სუნამოზე, ლამაზ სამკაულზე (ვერ ვიტან ოქროს, აუცილებლად ვერცხლი), მაგრამ ჩემი საყურეები არასოდეს არ იქნება დიდი და კონწიალა, მე მიყვარს პატარა ზომის საყურეები, რომლებიც წერტილივით არის მიმაგრებული ყურზე. მე ძალიან მიყვარს სათვალე და ყოველთვის მაქვს რამოდენიმე მათგანი.

აქვე იმასაც გაგიმხელთ, რომ ყოველთვის არ მაქვს საშუალება ჩავიცვა ის სამოსი რაც მომწონს, ანუ ვიყიდო ის რაც მომწონს, თორემ სტილს სულ ვინარჩუმებ ჩემსას. ამიტომ გადავწყვიტე ჩემსბლოგზე დავდო ჩემი სასურველი დღის ჩაცმულობა, რას ჩავიცმევდი დიდი სიამოვნებით

ვფიქრობ ჩემს ქალაქში არსებულ წვიამიან ამინდს და ჩემს დღევანდელ განწყობას მოცემული სამოსი ძალიან უხდება…ჩანთას ოდნავ ნატელი ფერი შემოაქვს…ეს ზარაა…ვგიჟდები ზარაზე