ჩემი პირველი სიყვარული…წარსულს თავანი ჩავაბარე

ხშირად გვსმენია ფრაზები ” მე სხვანაირი ვარ”, “ის განსაკუთრებულია” , “რაღაც გამორჩეულია ყველასგან” და ა.შ. ადამიანებს გვინდა განსხვავებულები ვიყოთ, ამისათვის ათას სისულელესაც კი ჩავდივართ და ეს გვსიამოვნებს. ამაში ცუდი არაფერია. მიყვარს მასისგან გამორჩეული ტიპები.

ერთ დროს მეც ვცდილობდი და ვახერხებდი ვყოფილიყავი ადვილად შესამჩნევი. მერე ეს ჩვევაში გადამივიდა.

თუმცა არსებობს რაღაცეები, რაც თითქოს ბუნების კანონია და თითქმის ყველა ადამიანის ისტორიაშია. ერთ-ერთი ასეთი, პირველი სიყვარულია.

განსაკუთრებით გოგონებს გვჭირს ხოლმე გაგიჟებები, პირველ სიყვარულზე. წლების მანძილზე ვზივართ და დაქალების გარემოცვაში, არყის თანხლებით ვიხსენებთ ამ ისტორიას.

მე მაქვს ჩემებური ვერსია, თუ რატომ არის პირველი სიყვარული ასე განსაკუთრებით მოსაგონარი.

  •  იმიტომ, რომ პირველია

განსაკუთრებით განვიცდით ყველაფერს, უფრო გამოუცდელები და დაბნეულები ვართ. პირველი კოცნაა. პირველად გვენატრება ასე. პირველად გვინდა სამყარო დატოვონ ადამიანებმა. პირველად გვგონია, რომ დედამიწის ღერძი ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს. პირველად ვტირით ესე. პირვალად ვჩხუბობთ, გემრიელად.პირველად ვრიგდებით ჩხუბის შემდეგ. პირველად ვგიჯდებით…მერე ყველაფერი გვერევა, წამები წყვეტენ ფინალს და ხშირ შემთხვევაში წყვილები იშლებიან.

მე მაინც მგონია, რომ პირველი სიყვარულის შემთხვევაში უმეტეს წილად ოჯახები არ იქმნება, ისე იშლებიან წყვილები. ამიტომაც ვიხსენებთ მერე ამ ყველაფერს, რომანტიზმით, სინანულით და ნოსტალგიით.

არავინ იცის ოჯახები, რომ შეექმნათ, იქნებოდა თუ არა ეს ოჯახი მყარი.

არც მე ვყოფილვარ გამონაკლისი. მეც მიყვარდა. იცით როგორ იყო? სამყარო გაიყო. ყველა და ყველაფერი ცალკე იდგა.ის ცალკე. მე უმართავი ვიყავი. შემეძლო მის ყველა სურვილს დავმორჩილებოდი. ვოცნებობდი მუდმივად მასზე მეზრუნა. არ ვკონტაქტობდი ოჯახის წევრებთან, მეგობრებთან და ნაცნობებთან. მისით ვიძინებდი და ვიღვიძებდი. თუმცა დღეს მგონია, მას რომ ცოლად გავყოლოდი აუცილებლად დავშორდებოდით ერთმანეთს, თან ძალიან მალე.

ჩვენ მანამდე დავიშალეთ, დავშორდით. როდესაც შემიყვარდა 18 წლის ვიყავი, როდესაც დავშორდი, მგონი 20-ის.  ეხლა რომ მკითხოთ დაშორების მიზეზი, გეტყვით, რომ არ ვიცი. არ მახსოვს. უფრო სწორედ  მიზეზი არც არსებობს.

მახსოვს  მისი შენარჩუნებისთვის ბევრი ვიბრძოლე. გამიჭირდა უმისობა. იცით როგორი ტკივილი იყო? თითქოს რაღაც მძიმე საგანს მირტყამდნენ გულზე. ბნელი იყო სამყარო.მახსოვს, ძალიან მტკიოდა. ვერ შევძელი, ურთიერთობა ვერ გადარჩა.

მე არასოდეს მინანია, არც ერთი ჩემი ნაბიჯი. არ მრცხვენია იმის, რომ მისთვის ვიბრძოლე. არ მიტყდება, რომ დაშორების მერე კიდევ მიყვარდა.

მაშინ, ვერავინ და ვერაფერმა ვერ შეძლო ამ ტკივილის გაყუჩება.მეგობრებმაც კი, რომლებმაც მიმიღეს და მაპატიეს, რომ მათ გარეშე ორი წელი ვიცხოვრე, მაგრამ ეს  შვება არ იყო.

მაშინ მივხვდი და დავაფასე, რომ ყველაზე მაგარი რამე ამ სამყაროში, დროა.

ეხლა, როდესაც  მას ვხვდები და ვხედავ,  ჩავფიქრდები, მინდა გავიხსენო რომ მიყვარდა, თუმცა გრძნობას ვერ ვიღდგენ. რაღაცნაირად  გავვუცხოვდი.იცით  რამდენჯერ დაჟინებულად მიყურებია? მაინტერესებდა მართლა ის იყო ვისთვისაც ბევრი ვიბრძოლე თუ არათქო. ყველაფერი რაღაცნაირად, თავისით დაეწყო. თუმცა, მიხარია რომ მიყვარდა.

რა მნიშვნელობა აქვს, როგორ დამთავრდა. მთავარია, რომ ისტორია შედგა. დრომ  იმდენი მოახერხა ამ ისტორიაში დამნაშავე არც ერთი მხარე არ დატოვა. ყოველ შემთხვევაში ისტორიის ჩემეულ ვერსიაში ასეა,დამნაშავე არ არსებობს.ჩემს  ისტორიასაც ყავდა ცუდი და კარგი პერსონაჟები. თუმცა ისინი ამ დროს უკან გაყვნენ და ალბათ იქედან აღაც დარჩა არაფერი.

ეხლა, როდესაც მორიგი ისტორიის გმირი ვარ-ხოლმე, მოთმინებით ველოდები და ვემორჩილები დროს და ზოგჯერ ძალიან მაკვირვებს, როგორ დინჯად და აუღელვებლად ალაგებს ყველაფერს.

მაშინ, დროსაც მუდმივად ვუსმევდი კითხვას, რომელზე პასუხიც არ მაინტერესებდა, უფრო სწორედ პასუხის გაცემა მაშინებდა. ეს იყო კითხვა: “მართლა ვუყვარდი თუ არა მას”. თუმცა ეხლა ეს კითხვაც წარსულია და ჩემი თავანია, რომელიც თავის დროზე ჩავაბარე ისტორიას, რომელშიც ვფიქრობ არ ჩავჭრილვარ.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s