I need a new job

images

ცხოვრების ის ეტაპია, ყველაფერი თავდაყირა, რომ მიდგას.ცუდი და კარგი ერთნაირად ხდება. მგონია, რომ ორივე თავისთავად ჩადგება კალაპოტში და ყველაფერი დალაგდება, ჩემი ძალისხმევის გარეშე. მჯერა, რომ რაც მოსახდენია მოხდება, რომ ესეც გაივლის და თუ გასავლელია ყოველი შემდეგიც, რომ ყველაფერი რაც მთავრდება, მხოლოდ იმიტომ ახალი დაიწყოს და მეტად მნიშვნელოვანი, დრო მაგარი რამეა, ჩვენზე უკეთ ალაგებს ყველაფერს.

ზოგადად ოპტიმისტი ვარ, ნახევრად ცარიელ ჭიქას ნახევრად სავსე მირჩევნია. სულ ესე ხდება, ზოგჯერ 5 სამსახური ერთად მაქვს, ზოგჯერ არც ერთი (კაცების პონტშია, ან ყველა ერთად გამოჩნდდება, ან არცერთი) ამაზეც არ ვდარდობ, ჩემი წუხილი მაქსიმუმ ერთი დღე გაგრძელდეს, ფაქტი ერთია მე ყოველთვის მაქვს საკუთარი შემოსავალი, მინიმალური მაინც და საბოლოო ჯამში ვაკეთებ იმას, რაც მომწონს.

ეხლაც გავიჭედე, სამივე პროექტი ერთდროულად ღაფავს სულს, ამაზე ამბობენ უმუშევარი ვრჩებიო 🙂 თუმცა მთლად ეგრეც ვერ ვიტყვი, შემომთავაზეს ახალი, საარჩევნო პროექტში მონაწილეობა.

საინფორმაციო სააგენტოა, საკმაოდ რეიტინგული. ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო ჟურნალისტის პოზიციაა. უნდა გავაშუქო საარჩევნო ციებ ცხელება, როგორც ჩემს ქალაქში ასევე სამეგრელოს სხვადასხვა ქალაქებში. მე რომ მიყვარს ისეთი ელემენტები კი აქვს, მივლინებები და ბოდიალი, მაგრამ ჟურნალისტობა ვერა და ვერ შევიყვარე.

Dream-Job-Sign

პროფესიით ჟურნალისტი ვარ, მიმუშავია კიდეც , მაგრამ რაც შენი არაა, არაა და მორჩა. არადა, მორიდებული ტიპი არ ვარ. კარი დაკეტილი თ დამხვდა, ფანჯრიდან შესვლა არ მრცხვენია, მაგრამ ხომ უნდა გსიამოვნებდეს ეს ფანჯრიდან შეძრომის პროცესი? სწორედ ეს პროცესი ვერ შევიყვარე, არ მომწონს, როდესაც ადამიანს ის ინფორმაცია უნდა დავაფრქვევინო, რასაც მე არ ვიტყოდი და ა.შ. შესაბამისად საქმე  როდესაც არ გიყვარს და არ გსიამოვნებს, ხარისხიანადაც ვერ აკეთებ. სულ გაქცევაზე გაქვს თვალი და გამოდის ის, რაც თავისთავად გამოდის. არ მიყვარს ესე.

არეული ტიპი ვარ, არც საოფისე ფუსფსი მიტაცებს, მთელი დღე ერთიდაიგივე სახეები მბეზრდება და კომპიუტერის ეკრანი თავს მატკენს. მიყვარს მოძრაობაში ყოფნა, მივლინებები. შესანიშნავად გამომდის ტრენინგების ჩატარება, შეხვედრების ფასილიტაცია და ა.შ , პრინციპში ესაა, რასაც ვაკეთებ ხოლმე და რაც მიყვარს. ასეთ დროს სიამოვნებით ვიღლები და სამუშაო დღის ბოლოს ყავასაც სხვა გემო აქვს, არც სიგარეტის ბოლო მერგება შხამად სხვათაშორის.

ხოდა ეხლა რა ხდება, ვზივარ და ვფიქრობ, დავიკიდო ახალი შემოთავაზება, რომელიც ჩემს არაჟურნალისტურ სულს ჟურნალისტიკისკენ უბიძგებს, დავჯდე და ახალი პროექტის წერა დავიწყო, ჩემს მეგობრებთან ერთად, რომლებთანაც შესანიშნავად გამომდის, პროექტის წერაც, დაფინანსების ლოდინიც და დაფინანსებულის განხორციელებაც. თუ ვიმუშავო სამსახურში სადაც მომწონს ადამიანები, მაგრამ საქმე არა. რატომღაც ვფიქრობ, რომ ანაზღაურების გამო მუშაობა ტეხავს საკუთარ თავთან და იმ ადამიანებთანაც, ვისთანაც აპირებ საქმე აკეთო. ასე რომ ბავშვებო, ვიწყებთ ახალი პროექტის წერას.

Advertisements

ვინც მოითმენს ის ვერ მოიგებს ….

ბლოგს ორი მარტივი მიზეზის გამო არ ვწერ ხოლმე, ისევე როგორც ლექსს. ერთი, როცა არაფერი მაქვს სათქმელი და მეორე როცა შეყვარებული ვარ. ყოველთვის აბსურდი იყო ჩემთვის, ცალმხრივი სიყვარულის არსი და მნიშვნელობა. ვფიქრობდი, როგორ შეიძლებოდა გყვარებოდა ადამიანი, რომელსაც იცი, რომ არ უყვარხარ. ხასიათის სიმარტივე მარტო იმაში გამომყვა, რომ ყველაზე კარგად წასვლა მეხერხება, თუმცა ერთი კარგი თვისებაც მაქვს ხოლმე, წასვლამდე ვფიქრობ, უნდა წავიდე თუ არა. როცა გრძნობ, დარჩენა გინდა, მაგრამ ამით უფრო გააფუჭებ ურთიერთობას უნდა ადგე და წახვიდე. ზუსტად ვიცი თავს უფრო კარგად გრძნობ, როდესაც არ ხარ იქ სადაც არ უნდა იყო, ნუ თუ მაზოხისტი არ ხარ.
რა შემთხვევაში შეიძლება მოგინდეს წასვლა.
1. როდესაც გიყვარს, მაგრამ ხვდები (ან გეუბნება) რომ არ აინტერესებ.რა სისულელეა ასეთ შემთხვევაში სიყვარულს ესლოდო. ზღაპრები მხოლოდ წიგნებში ჰეფიენდდება. სხვა შემთხვევაში მოცემული ურთიერთობა უბრალოდ საზიზღრობაა.
2. როდესაც სხვადასხვა ღირებულებები გაქვთ. რაც არუნდა ძალიან გიყვარდეს და მოგწონდეს ადამიანი, თუ ხვდები რომა შკარად ცდებით ერთმანეთსს, ვფიქრობ აზრი არ აქვს დროის დაკარგვას. ჩვენ ხომ საკმაოდ დიდები ვართ საიმისოდ, რომ შვიცვალოდ. არც კი გვიფიქრია, რომ შეცვლა გვჭირდება. ყოველთვის კარგია, როდესაც ურთიერთობას კეთილგანწყობილი ტოვებ. ამ შემთხვევაში გულისტკენაც უფრო მარტივი გადასატანია. როცა ხედავ არ გამოა, არ გამოვა!
3. როდესაც ეუბნები, რომ გიყვარს,ის გწერს, რომ მასაც უყვარხარ. სამაგიეროდ ნამდვილი თანამედროვე სიყვარულია, არ გწერს სმს ტელეფონზე. არ გირეკავს. არ აინტერესებს, როგორ ხარ, სად ხარ და უბრალოდ ხარ თუ არა.შეხვედრაზე რომ არაფერი ვთქვათ. ახალი წლის დადგომასავითაა, ოღონდ ახალი წელი წელიწადში ერთხელაა, შეხვედრა, თვეში ერთხელ, როცა ძალიან დაღლი წუწუნით, რომ გენატრება. შენ მაინც დაჯიუტად ფიქრობ, რომ უყურადღბოა. უყვარხარ, მაგრამ უურადღებოა. ფიქრობ, რომ არაუშავს.მერე ფიქრობ, რომ უნდა ადგე და წახვიდე. აუხსნა, ოღონდ არა ის, რომ უყურადღებოა, არამედ სხვა რამე მიზეზი მოიგონო, მარტივი და ბანალური და წახვიდე. სწორედ ამდროს მოგწერს და ჩემს ფეხებს წახვალ სადმე. ალბაც ესეც დროსთან ერთადაა, ასეთ სიტუაციაში შენ თუ არ წახვალ, ის წავა,ერთ დღესაც აღარც მოგწერს და მერე მიხვდები, რომ თურმე…მერე გულს დაიმშვიდებ,რაც არის ეგ არის…
4. როცა ხვდები,რომ უყვარხარ, მაგრამ სიყვარული ავადმყოფობად ექცადა რომ დაემართე.მართლა სასწაულია, ეჭვიანი პარტნიორი , საბოლოო ჯამში დანგრეულ ოჯახს, მოშლილ ნერვულ სისტემას, შუმდგარ ადამიანს, დაკარგულ მეგობრებს და წლებს ნიშნავს. მძიმეა, მაგრამ საცა არა სჯობს გაცლა სჯობს.
არ ვიცი, როგორ უნდა მიხვდე ვინ უნდა შიყვარო, ამას არც არავის ეკითხებიან , თუ კარგად დავფიქრდებით მივხვდებით ვისთან აღარ უნდა გავაგრძელოთ ურთიერთობა.ურთიერთობა ისაა რაც არასდროს არ ტყუის. ზოგჯერ საკუთარ თავებსაც არ ვუტყდებით,მაგრამ გულის სიღრმეში ყოველთვის ვიცით სად გამოვა და სად არა. თუმცა მოთმინების შესახებ არსებობს ქართული სიბრძნე,რომელსაც თავის დამშვიდების მიზით ვიყენებთხოლმე.sdj