I need a new job

images

ცხოვრების ის ეტაპია, ყველაფერი თავდაყირა, რომ მიდგას.ცუდი და კარგი ერთნაირად ხდება. მგონია, რომ ორივე თავისთავად ჩადგება კალაპოტში და ყველაფერი დალაგდება, ჩემი ძალისხმევის გარეშე. მჯერა, რომ რაც მოსახდენია მოხდება, რომ ესეც გაივლის და თუ გასავლელია ყოველი შემდეგიც, რომ ყველაფერი რაც მთავრდება, მხოლოდ იმიტომ ახალი დაიწყოს და მეტად მნიშვნელოვანი, დრო მაგარი რამეა, ჩვენზე უკეთ ალაგებს ყველაფერს.

ზოგადად ოპტიმისტი ვარ, ნახევრად ცარიელ ჭიქას ნახევრად სავსე მირჩევნია. სულ ესე ხდება, ზოგჯერ 5 სამსახური ერთად მაქვს, ზოგჯერ არც ერთი (კაცების პონტშია, ან ყველა ერთად გამოჩნდდება, ან არცერთი) ამაზეც არ ვდარდობ, ჩემი წუხილი მაქსიმუმ ერთი დღე გაგრძელდეს, ფაქტი ერთია მე ყოველთვის მაქვს საკუთარი შემოსავალი, მინიმალური მაინც და საბოლოო ჯამში ვაკეთებ იმას, რაც მომწონს.

ეხლაც გავიჭედე, სამივე პროექტი ერთდროულად ღაფავს სულს, ამაზე ამბობენ უმუშევარი ვრჩებიო 🙂 თუმცა მთლად ეგრეც ვერ ვიტყვი, შემომთავაზეს ახალი, საარჩევნო პროექტში მონაწილეობა.

საინფორმაციო სააგენტოა, საკმაოდ რეიტინგული. ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო ჟურნალისტის პოზიციაა. უნდა გავაშუქო საარჩევნო ციებ ცხელება, როგორც ჩემს ქალაქში ასევე სამეგრელოს სხვადასხვა ქალაქებში. მე რომ მიყვარს ისეთი ელემენტები კი აქვს, მივლინებები და ბოდიალი, მაგრამ ჟურნალისტობა ვერა და ვერ შევიყვარე.

Dream-Job-Sign

პროფესიით ჟურნალისტი ვარ, მიმუშავია კიდეც , მაგრამ რაც შენი არაა, არაა და მორჩა. არადა, მორიდებული ტიპი არ ვარ. კარი დაკეტილი თ დამხვდა, ფანჯრიდან შესვლა არ მრცხვენია, მაგრამ ხომ უნდა გსიამოვნებდეს ეს ფანჯრიდან შეძრომის პროცესი? სწორედ ეს პროცესი ვერ შევიყვარე, არ მომწონს, როდესაც ადამიანს ის ინფორმაცია უნდა დავაფრქვევინო, რასაც მე არ ვიტყოდი და ა.შ. შესაბამისად საქმე  როდესაც არ გიყვარს და არ გსიამოვნებს, ხარისხიანადაც ვერ აკეთებ. სულ გაქცევაზე გაქვს თვალი და გამოდის ის, რაც თავისთავად გამოდის. არ მიყვარს ესე.

არეული ტიპი ვარ, არც საოფისე ფუსფსი მიტაცებს, მთელი დღე ერთიდაიგივე სახეები მბეზრდება და კომპიუტერის ეკრანი თავს მატკენს. მიყვარს მოძრაობაში ყოფნა, მივლინებები. შესანიშნავად გამომდის ტრენინგების ჩატარება, შეხვედრების ფასილიტაცია და ა.შ , პრინციპში ესაა, რასაც ვაკეთებ ხოლმე და რაც მიყვარს. ასეთ დროს სიამოვნებით ვიღლები და სამუშაო დღის ბოლოს ყავასაც სხვა გემო აქვს, არც სიგარეტის ბოლო მერგება შხამად სხვათაშორის.

ხოდა ეხლა რა ხდება, ვზივარ და ვფიქრობ, დავიკიდო ახალი შემოთავაზება, რომელიც ჩემს არაჟურნალისტურ სულს ჟურნალისტიკისკენ უბიძგებს, დავჯდე და ახალი პროექტის წერა დავიწყო, ჩემს მეგობრებთან ერთად, რომლებთანაც შესანიშნავად გამომდის, პროექტის წერაც, დაფინანსების ლოდინიც და დაფინანსებულის განხორციელებაც. თუ ვიმუშავო სამსახურში სადაც მომწონს ადამიანები, მაგრამ საქმე არა. რატომღაც ვფიქრობ, რომ ანაზღაურების გამო მუშაობა ტეხავს საკუთარ თავთან და იმ ადამიანებთანაც, ვისთანაც აპირებ საქმე აკეთო. ასე რომ ბავშვებო, ვიწყებთ ახალი პროექტის წერას.

მენეჯერი თუ ???

მოკლედ, მოვედი და აქ ვარ:))

ალბათ ყველაზე მოულოდნელი თემით დავბრუნდი იმის კვალობაზე, რომ თითქმის ნახევარი წელია (ან იქნებ მეტი) რაც ბლოგზე არ დამიწერია.

მე მინდა თანამედროვე მენეჯერების შესახებ დავწერო. ჩემი მოკრძალებული აზრი რათქმაუნდა.

ქართულმა ღრმად პატივცემულმა საზოგადოებამ ძალიან ცოტა ხანია, რაც დირექტორები გააცილა და ახალ ერას, მენეჯერების ერას შეეგება. თუმცა შეეგება თუ არა ეს მეორე საქმე. დღესაც ძალიან ბევრს გონია, რომ მენეჯერი არის, კომუნისტური ხანის იგივე დირექტორი და თანამდებობა, მხოლოდ წარმატებული სახელისთვის არის საჭირო. გახსოვთ ალბათ ჩვენი ბაბუების მონაყოლი მაინც, რაიკომის მდივნები, ქარხნის დირექტორები, კოლმეურნეობის თავმჯდომარეები და პოპულარული შავი “ოცდაოთხები” მერე ბავშვობაში ჩვენ რომ ვეჭყანებოთ , გაკვეთილების გასაცდენად:)

ხოდა ეხლა მე გეტყვით, რომ მენეჯერი პირველ რიგში იმ კომპანიისთვის უნდა მუშაობდეს სადაც იგი დასაქმებულია.. ის საქმე უნდა უყვარდეს რასაც აკეთებს,თანამშრომელი მისი გუნდის წევრი უნდა იყოს, ვისთანაც იგი საქმეს აკეთებს და ვის გარეშეც მისი მენეჯერობა წარმატებული ვერ იქნება.საქმე არ გამოვა.  დიახ, ეს ახალი საუკუნე და მენეჯერების ერაა და არა რაიკომის მდივნების და გოიმი დირექტორების :)))

ძალიან მოკლედ მენეჯერის არსს, მის ფუნქციებს და მოვალეობებს ჩამოვწერ. მეტს თავს არ შეგაწყენთ:))

თუ იცით არ წაიკითხოთ:))Group of business people looking at a chart put up on the wall

სულ არსებობს 5 დონის მენეჯერი. შევეცდები მოკლედ დავახასიათო ყოველი მათგანი

 I დონის მენეჯერი 

საკუთარი შესაძლებლობების, ცოდნის, გამოცდილებისა და შრომის ორგანიზების უნარების აქტიურად გამოყენებით, პირადი წვლილი შეაქვს საერთო მიზნის მიღწევაში. (საერთო მიზნის, პირადი ინტერესების –ა რ ა 🙂

II დონის მენეჯერი

შეაქვს საკუთარი წვლილი კომპანიის წინაშე მდგარი მიზნის მიღწევაში. ეფექტიანად მუშაობს ჯგუფის სხვა წევრებთან ერთად

III დონის მენეჯერი

დასმული ამოცანების მისაღწევად უზრუნველყოფს ადამიანების საქმიანობის ორგანიზაციას და რესურსების რაციონალურ განაწილებას.

IV დონის მენეჯერი

ახდენს კომპანიის მომავლის ხედვის, მომავალი სახის ჩამოყალიბების და აღწევს იმას, რომ კომპანიამ ამ განსაზღვრული გზით იაროს. უზრუნველყოფს შესრულებული სამუშაოების მაღალ ხარისხს.

და მთავარი V დონის მენეჯერი 

მისი მმართველობა საშუალებას იძლევა მიღწეულ იქნას გამორჩეული და გრძელვადიანი გედეგები. მასში შეხამებულია საუკეთესო ადამიანური თვისებები და მტკიცე პროფესიული პასუხისმგებლობა. (ეს ის შეხამებაა, ქართველებს რომ ძალიან გვიჭირს:)  )

და კიდევ ძირითადი მესიჯები მენეჯერებისთვის:

“ისწრაფე მაქსიმალური თვითრეალიზებისაკენ დასევე მიეცი შენს გარშემო მყოფ ადამიანებს მაქსიმალური თვითრეალიზაციის შესაძლებლობა”
 
“ყოველთვის ზუსტად იცოდე რა გინდ(აქ ძალიან ცუდად გვაქვს საქმე, ჩვენს რეალობაში) და გქონდეს გზა, რომლითაც აპირებ მიზნის მიღწევას” 
 
“გამოიყენე დრო” – ნუ აქ რა დავწერო არ ვიცი. ჯერ დროის ფასის სწავლით უნდა დავიწყოთ ალბათ
 
“ისწავლე რაც შენ გჭირდება და შენს გარშემო ასწავლე ყველას ის, რაც მათ უნდათ ისწავლონ და არა ის, რაც შენ გჭირდება”–რა საინტერესოაააა….ეს 10 ჯერ გადაიკითხეთ მენეჯერებო.თხრობით ისწავლეთ.
 
“იყავი პატიოსანი ყოველთვის”   ხი ხი ხი :)))))
 
 
 
სულ ესაა რაც მინდოდა მეთქვა ჩვენი ვაი-მენეჯერებისთვის:)) ყველა არ იგულისხმება რათქმაუნდა:))))))
 

ჩემი აღსარება

მე მიყვარს თავისუფლება, თუმცა სავსე ვარ კომპლექსებით. რამდენი ხანია ამ კომპლექსებს ვებრძვი. ახლობლები მეუბნებიან, რთული ხასიათი გაქვს და გითმობთო. ალბათ უჭირთ ამიტანონ, უბრალოდ ნათესავური ვალდებულებაა ჩემი ატანა, იქნებ მართლა ვუყვარვართ, რას გაიგებ.

მე არ მიყვარს ვალდებულებები, ხშირად გავურბივარ მათ,თუმცა ეს გაქცევა სხვადასხვანაირია. ხან პასუხისმგებლიანი, ხანაც ყველაფერს ფეხებზე ვიკიდებ და მივდივარ. მე უძირო ქვევრი არ ვარ, წვეთ-წვეთ ვივსები და ასე სავსე მივდივარ-ხოლმე.

მე დამცინიან, ალბათ სვეტები. თუმცა, უცოდველი არც მე ვარ, მეც ხშირად დავცინი, ვაქილიკებ და გულის სიღრმეში ვხვდები, რომ არაფრით მათგან არ განვსხვავდები. უცნაურია ცხოვრება და მე ახალს არაფერს არ ვამბობ ეხლა. ადამიანები ვისთვისაც ბევრჯერ დამიციანიაჩემზე წარმატებულები გახდნენ, თუმცა მეც იმათზე წარმატებული ვარ ვინმც მე მაქილიკებდა. რა იფიქრეთ, ბოღმიანი ვარ? კარგით რა, გულის სიღრმეში აღიარეთ, ყველა თქვენგანს დაგმართიათ იგივე.

მე მიყვარს ჩემი ოჯახის წევრები, მერე რა თუკი მათ რაღაცეებს ვერ ვპატიობ და ამათზე ათასჯერ მეტ რამეს კიდეც ვპატიობ. მერე რა, ზოგჯერ ამ სახლიდან გაქცევა თუ მინდა, მე ხომ ვიცი, რომ ამაზე მშვიდ ადგილს ვერ ვიპოვი და ისევ აქ დავბრუნდები. დარწმუნებული ვარ თქვენც გდომებიათ გაქცევა. უბრალოდ ამის თქმის უფლებას საკუთარ თავებს არ აძლევთ, ან აძლევთ კიდეც.

ხო, ვიცი, დედაჩემი, ორი შვილის სიკვდილ გამოცდილი, ჩემზე მეტად თავშეკავებულია. უფრო მიმტევებელი და დამთმობია. ესაა ზუსტად, მე არ ვჩემობ ვიყო სულგრძელი. მე ტკივილისგან ზოგჯერ ვხროტინებ-კიდეც, ოღონდ მარტო. მე ვიცი, დედაჩემი ჩემზე ნაღდია, უბრალოდ იგი უფრო მეტია ვიდრე სიკვდილი, სიცოცხლე, სიყვარული, კეთილშობილება, რწმენა,მეგობრობა, შიში, მორიდება, პატიება, მეტია ვიდრე დედა . მე ეს ყველაფერი ვიცი და მაინც არ შემიძლია სიტყვაუხვად ვაფრქვიო და გამოვაჟღავნო. ალბათ ხვდება, რომ ვიცი.

იცით რამდენჯერ მიფიქრია, რომ შემთხვევით დავიბადე. არ მინდა ზოგჯერ თქვენს შორის ვიყო, მაგრამ ყოველთვის ვფიქრობ, რომ რახან მაინც მოვხვდი ამ გაუგებრობაში და ვცხოვრობ დედამიწაზე, უფლება არ მაქვს ვიყო სუსტი, საჯაროდ.  გულის სღრმეში თქვენც და მეც ისეთი დაუცველები და სუსტები ვართ. სანამ შეგვიძლია ვაწვებით და სიმტკიცეს ვინაჩუნებთ. თუმცა ყველამ იცის, მათ შორის თქვენც, რომ ადამიანები ადვილი საცდუნებლები ვართ.

ყველანი ერთმანეთს ვაფრთხილებთ, ჭკუას ვარიგებთ. თითის ქნევით ვეუბნებით, რომ არავის აქვს ჩვენს საქმეში ჩარევის უფლება. თუმცა ჩვენ იგივეს ვაკეთებთ. კარგად ვერევით სხვის ცხოვრებაში, თვალს არ ვახამხამებთ და თუ დაგვჭირდა დაგაწრმუნებთ, რომ ჩვენ არამკითხეები კი არ ვართ, პირიქით, ჩვენი ჩარევა აუცილებელი იყო.

განსაკუთრებით ქალები, მამაკცაბევს ვამტყუნებთ. ვემუქრებით, რომ ამდენი დალევისაგან რაღაც დაემართებათ. ვქადაგებთ, რომ სასმელი გაჭირვებას ვერ დაგვავიწყებს. თუმცა ვინ იცის, ჩვენც რამდენჯერ რამდენჯერ გამომთვრალვართ უგონოდ, შეუფერებლად და ალბათ არ გვეუბნებიან და გვიჩხუბია კიდეც J J

როგორ დაუზარებლად ვკიცხავთ სხვებს ორგულობისათვის. ვამბობთ, რომ ღალატი სულმდაბლობაა. არადა, ჩვენ რა კარგად ვაკეთებთ იგივეს. გვაქვს პარალელური ურთიერთობები, პარალელური სიმპატიები, მერე ამდენ პარალელებს მიჩვეულები ვრჩებით სრულიად მარტო და ქალიშვილები J J J

მე მიყვარს თავისუფლება, ამიტომაცაა,  ალბათ ყოველ სექტემბერს  რომ უმუშევარი ვარ. ზაფხული ჩემია და არ შემიძლია იგი სადმე ცივ ოფისში გავატარო. მე ვიცი, არასოდეს მიმატოვებს უფალი, შეიძლება გამიბრაზდეს, გამკიცხოს მაგრამ ვიცი მაინც გამომიწვდის დახმარების ხელს. არც იმდენად პატივმოყვარე ვარ ამ დახმარებებზე უარი ვთქვა. ეხლაც იმედი მაქვს, რომ უფალი ჩემთან არის. თუმცა, ვიცი, რომ არაფერით არ დამიმსახურებია იგი.

რამდენჯერ მიფიქრია, შევძლებდი თუ არა მონაზვნობას, მერე ისევ მიფიქრია, რომ ამა ქვეყნის საცდუნებლები უფრო მეტია ვიდრე ჩემი სურვილი, თუმცა ვინ იცის…

მე უცოდველი არ ვარ, ბევრჯერ მიღალატია, ბევრჯერ დამიცინია, ბევრჯერ მიმიტოვებია. თუმცა სუსტიც არ ვარ და ვინ იცის ამ სიძლიერის მოსაპოვებლად რამდენი მივარჯიშია ჩემს ცხოვრებაზე, ლაივში. ძალიან ხშირად მიფიქრია, რომ ვენებში სისხლის მაგივრად ყინული შემეშვა,ასე გაცილებით მარტივია  ყველაფერი, გაცილებით მარტივი.

აი, ვამბობ მიყვარს თავისუფლებათქო, თუმცა მე თითონაც არ ვიცი რას ნიშნავს იგი. მაინც ვწერ ანგარიშებს საზოგადოებისთვის და გულის სიღმრეში ალბათ მათ აზრსაც ვითვალისწინებ. იბიომად J

ვიქენდი

დიდად არ მიყვარს ისეთი პოსტების წერა სადაც დღის აღწერას ვაკეთებ, მაგრამ დღეს მართლა სასიამოვნო დღე მქონდა.

მეგობართან შეხვედრა, ახალი ფეხსამლის შეძენა, ფინჯან ყავასთან ერთად საუბარი მამაკაცებზე. მეტი რა სჭირდებათ ქალაებს განტვირთვისათვის?

დილიდან მინდოდა სადმე გავსულიყავი,  შევუთანხმდი ჩემს სოფოს ვობოდიალოთთქო, მერე დამირეკეს ფეხსაცმელი ჩამოვიდა და  წაიღეო. გადავირიე, გამიხარდა, მიველ, ვნახე და გავვოცდი, მაგარია ძალიან …აი ეს ფეხსაცმელია 🙂

მე ძალიან მოეწონა. მერე ჩემს სოფოს მისმა სოფომ დაურეკა, სადმე ყავა დაგველიაო და წავედით ყავის დასალევად.

აბა რა სჭირდება სამ ახალგაზრდა ქალს იმისათვის, რომ დრო სასიამოვნოდ გაატაროს? რათქმაუნდა საჭორაო თემა, რომელიც ჩვენ არ დაგველევა. ამ მთის ვთქვით თუ იმ მთის გავარკვიეთ, რომ იდეალური მამაკაცი არ არსებობს და რომ მე ძალიან ვუბერავ.  ეგ ორივე ისედაც ვიცოდით, მაგრამ მაინც, კიდევ ერთხელ დავადასტურეთ.

ძალიან ბევრი ვიცინეთ და შევთანხმდით, რომ ერთ დღეს გავალთ ქუჩაში და მამაკაცებს სხვადასხვა სიტუაციებით გავტესტავთ, რომელიც გაგვარკვევს მართლა გოიმია ჩვენს ქალაქში მცხოვრები ყველა მამაკაცი თუ არა.

 

გადმოჯიშებული და მზრუნველი მამები

მატარებლით ვიმგზავრე გუშინ და ძალიან კარგი რამ აღმოვაჩინე:) ქართველი მამების უმეტესმა ნაწილმა (ახალმა თაობამ) იგრძნეს პასუხისმგებლობა.

არ ვიცი ამდენი ბავშვი ერთად სად მიყავდათ მშობლებს, მაგრამ ერთი ვიცი, რომ ჭკუიდან გადამიყვანეს. ყველა ერთად იწყებდა ტირილს და სიცილს 🙂

შიგადაშიგ ისეთ სასასილო რამეებს იტყოდნენ გავგიჟდი. ერთი ბავშვი ეუბნება ქალბატონს, რომელიც იქვე გაიცნო

ბავშვი: იცი? მამაჩემი ობამაა:)

ქალი: რატომ შვილო?

ბავშვი: იმიტომ რომ შავია 🙂

ხო, რაც შეეხება მამებს. როდესაც ბავშვები ტირილს იწყებდნენ, მათ პატრონობას საკუთარ თავზე იღებდნენ. დედებს გამოართმევდნენ ბავშვებს და მატარებლის ვაგონში ასეირნბდნენ . ისეთი საყვარლები იყვნენ მამები, შვილებზე ხელჩაკიდებულნი, ახალფეხადგმულ ბავშვებს რომ დაატარებდნენ, ენით ვერ აგიღწერთ. როდესაც ძალიან გაიჭედებოდნენ ერთმანეთს გზას უთმობდნენ.

არც ისეთი უსაქმურები ყოფილან ჩვენი ბიჭები:)

რამსარის კონვენციით დაცული ტერიტორია და ახალი საერთაშორისო ეროპორტი

საქართველოს პრეზიდენტის გადაწყვეტილებით, ფოთში ახალი საერთაშორისო აეროპორტის მშენებლობას ჩაეყარა საფუძველი. როგორც თავად პრეზიდენტმა მოგვახსენა, აეროპორტი საერთაშორისო მნიშვნელობის მქონე ერთ-ერთი სერიოზული პროექტია და ფოთის თავზე სულ რაღაც ერთ წელიწადში ბოინგები იფრენენ. ეს მაშინ, როდესაც ამ ქალაქში ორსაერთულიანი სახლებიც კი ვერ ძლებს დიდი ხანი და ჭაობში ეფლობიან. ამასაც, რომ თავი დავანებოთ, აეროპორტი ზუსტად იმ ტერიტორიაზე შენდება სადაც კოლხეთის ეროვნული პარკი მდებარეობს, ეს უკანასკნელი კი საერთაშორისო მნიშვნელობის ეკოსისტემაა და მას რამსარის კონვენცია იცავს.
კოლხეთის დაბლობი განსაკუთრებით 1996 წელს მოხდა საერთოაშორისო ყურადღების ცენტრში, როდესაც საქართველო საერთაშორისო მნიშვნელობის ჭარბტენიანი, განსაკუთრებით – წყლის ფრინველთა საბინადროდ ვარგისი ტერიტორიების შესახებ არსებულ რამსარის კონვენციას შეუერთდა.
კოლხეთის ეროვნული პარკი, დასავლეთ საქართველოში მდებარეობს. კოლხეთის ეროვნული პარკის შექმნის მიზანი შავი ზღვის აღმოსავლეთ ზოლისა და საერაშორისო მნიშვნელობის მქონა ჭარბტენიანი ეკოსისტემის დაცვია და გადარჩენია იყო.

კოლხეთის ეროვნული პარკის ძირითადი და ნამდვილი მშვენება პალიასტომის ტბაა, რომელიც წლიების წინ შავი ზღვის ყურე იყო. საუკუნეების მანძილზე ზღვის ტალღების მიერ სანაპიროს გასწვრივ გადაადგილებულმა ქვიშის დიუნებმა ლაგუნა ზღვის მარილიან წყალს მოსწყვიტა, ხოლო მდინარე ფიჩორიდან პალიასტომში ჩადინებულმა სუფთა წყალმა ტბა გაამტკნარა და წყლის უხერხემლოებითა და პლანქტონით მდიდარ, სამი მეტრის სიღრმის ბუნებრივ წყალსატევში თევზის მრავალი სახეობისთვის იდეალური საარსებო გარემო შეიქმნა.

ჭაობებში ხარობს კოლხეთისათვის უცხო ბორეალური სახეობები – სფაგნუმის ხავსები, მრგვალფოთოლა დროზერა, ჩრდილოეთის ისლი და სხვა ალპური ზონის მცენარეები ისლი და შქერი. დაჭაობებულ და ტენიან ტყეებში შედის: მურყანი, ლაფანი, იმერული და ხართვისის მუხები, კარგად განვითარებული მარადმწვანე ქვეტყით, კოლხური სურო და სხვა. დიუნების ქვიშიან ზოლში ხარობს ქაცვი, ძეძვი და სხვა. მრავალფეროვანია წყალმწენარებიის სახეობრივი შემადგენლობა.
კოლხეთის ეროვნული პარკში დღემდე შემორჩენილია ფლორისტული შედგენილობით საკმაოდ მრავალფეროვანი, რელიქტური და ენდემური სახეობებით მდიდარი ფიტოცენოზების კომპლექსები.
აქ გავრცელებულია და გადაშენების პირას მისული მცენარეთა სტატუსით წითელ წიგნშია შეტანილი ორი სახეობა – ყვითელი ყაყაჩურა და ზღვის შროშანი. ტბების და ჭაობის მდინარეების გასწვრივ ძლიერ დანესტიანებულ ადგილებში კი გავრცელებულია ისეთი მცენარეები, როგორიცაა: კოლხური და ყვითელი დუმფარა , წყლის კაკალი და ლემნა, ხოლო ტორფიან ჭაობებში, ტუნდრისმაგვარ ჩრდილოურ სახეობებთან ერთად, სამეფო გვიმრა და იმერული ისლი გვხვდება.
იშვიათი და გადაშენების პირას მყოფი სახეობების სახით, ზოგიერთი მათგანი შესულია საქართველოს “წითელ ნუსხაში”:Kკოლხური მუხა, ლაფანი, კოლხური ბზა, ხოლო დანარჩენი სახეობებისაგან დაზიანებულია: იფანი, ქართული მუხა და თხმელა.

კოლხეთის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე ფრინველების სულ 194 სახეობის ფრინველი ბინადრობს. აქ უამრავი ფრინველის ყოველწლიული მიგრაციის მარშრუტი გადის. შემოდგომობით ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ, ხოლო გაზაფხულზე თბილი ქვეყნებიდან თავიანთი ბუდობის ადგილებისკენ დაძრული მილიონობით ფრინველისთვის დაუსახლებელი ჭაობები დასვენების და შორეულ გადაფრენებს შორის სულის მოთქმის იდეალური ადგილია, ხოლო მრავალი სახეობის ფრთოსანისთვის კოლხეთი გამოსაზამთრებელ ადგილს წარმოადგენს.

აღსანიშნავია, რომ კოლხეთის ეროვნულ პარკში საქართველოს „წითელი ნუსხის“ 6 სახეობის ძუძუმწოვარია გავრცელებული.
ზღვის ძუძუმწოვრები წარმოდგენილი არიან დელფინების 3 სახეობით: აფალინა, თეთრგვერდა დელფინი და ზღვის ღორი.

კოლხეთის ეროვნული პარკის წყლის ეკოსისტემებში გავრცელებულია საქართველოს “წითელ ნუსხის“ თევზის 6 სახეობა: სვია, ფორეჯი , ატლანტური ზუთხი -, შავი ზღვის ორაგული, ღორჯო – მექვიშია , მორევის ნაფოტა.

ასოციაცია ”მწვანე ალტერნატივა”-ს ბიომრავალფეროვნების პროგრამების კოორდინატორი და ექსპერტი ეკოლოგიურ საკითთხებში, ირაკლი მაჭარაშვილი ჩვენთან საუბარში აღნიშნავს,რომ დაცული ტერიტორიების განადგურება ეკოლოგიურ კატასტროფეფს გამოიწვევს. –”განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭებს კოლხეთის დაბლობს. ტერიტორიარომელიც კოლხეთისეროვნული პარკის შემადგენლობაში შედის ეგრეთ წოდებული რეფუგეუმია. ანუ, ესენია ადგილები, რომლები გადაურჩნენ გამყინვარებას.კოლხეთის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე შეიძლება ვნახოთ ისეთი მცენარეულობის ნაშთები და ისეთი ტიპის ცხოველები, რომლებიც რომლებიც დამახასიათებელი იყო გამყინვარების წინა პერიოდისათვის.სწორედ ასეთივემცენარეები და ცხოველები შეგვიძია ვნახოთ კასპიის ზღვის სანაპიროზე. საზოგადოებაში დომინირებს აზრი, რომ დიდ ინდუსტრიულ პროექტებს არ უნდა შევეწინააღმდეგოდ, განსაკუთრებით მაშჳნ თუ წინააღმდეგობების მოტივი გარემოს დაცვაა. ასეთი მიდგომა არასწორია, რადგან ადამიანის სიცოცხლე პირდაპირ კავშირშის გარემოსთან. ჩემი აზრით ამ მხრივ საზოგადოებას ინფორმირებულობა აკლია. თუ მათი ინფორმირებულობის დონე აიწევს გარემოს დაცვით საკითხებში, გაცილებით მარტივად ჩაწვდებიან, რატომ ვებრძვით ასეთ პროექტებს. სწორედ ამიტომ აუცილებელია საზოგადოების ინფორმირებულობა.”

ადგილი სადაც ახალი საერთაშორისო ეროპორტი შენდება, ფრინველების გადამფრენ სარტყელში მდებარეობს, რაზეც ზევით ვისაუბრე. მარტივად რომ ვთქვად, ბოინგის აფრენისას სავსებით შესაძლებელია მის მოტორში ფრინველი შეფრინდეს და კატასტროფა გარდაუალი იქნება.
ყურადღება კვლავ რამსარის კონვენციაზე მინდა გავამახვილო და განვმარტო რაც ნიშნავს, რამსარიის კონვენციით დაცული ტრიტორია.
1971 წლის 2 თებერვალს ქ. რამსარში (ირანი) 18-მა ქვეყანამ ხელი მოაწერა კონვენციას „საერთაშორისო მნიშვნელობის წყალჭარბი, განსაკუთრებით წყლის ფრინველთა საბინადროდ ვარგისი, ტერიტორიების შესახებ. იგი წარმოადგენს მთავრობათაშორის შეთანხმებას, რომელიც მიზნად ისახავს წყალჭარბი ტერიტორიების დაცვასა და მათ მდგრად გამოყენებას და ამისათვის საერთაშორისო თანამშრომლობის უზრუნველყოფას. ტერმინში „წყალჭარბი ტერიტორიები“ კონვენციის ტექსტში იგულისხმება ჭაობები, ჭანჭრობები, ტორფიანი ტერიტორიები, ყველა ტიპის წყალსატევები – როგორც ბუნებრივი, ისე ხელოვნური, მუდმივი და დროებითი, დამდგარი და გამდინარე, მტკნარი, ნახევრად მარილიანი და მარილიანი, აგრეთვე ზღვის აკვატორია, სადაც წყლის სიღრმე უკუქცევის დროს არ აღემატება 6 მეტრს. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება ამ სავარგულებს, როგორც წყლის ფრინველთა საბინადრო ადგილის, მნიშვნელობას. კონვენცია ხელმომწერ მხარეებს გარკვეულ ვალდებულებებს აკისრებს. მათ უნდა უზრუნველყონ წყალჭარბი ტერიტორიების დაცვა და მდგრადი გამოყენება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე.მთავრობებმა მიწათსარგებლობის სახელმწიფო დაგეგმვისას უნდა გაითვალისწინონ წყალჭარბი ტერიტორიების დაცვის აუცილებლობა. გარდა ზოგადი ვალდებულებებისა, რამსარის კონვენციას აქვს სპეციფიკური მოთხოვნაც: ყოველმა მხარემ უნდა გამოაცხადოს სულ ცოტა ერთი ე.წ. რამსარის საიტი, რომელიც შუა საერთაშორისო მნიშვენობის წყალჭარბი ტერიტორიების, ანუ რამსარის საიტების სიაშია. მათი შერჩევა ხდება სპეციალური კრიტერიუმების მიხედვით. მხარეები ვალდებული არიან შეინარჩუნონ ამ ტერიტორიების ეკოლოგიური ხასიათი და ითანამშრომლონ ტრანსასაზღვრო წყალჭარბი ტერიტორიებისა და აქ მომდინარე სახეობების დაცვის საქმეში. საქართველო რამსარის კონვენციას შეუერთდა 1996 წელს. რამსარის საიტად გამოცხადდა კოლხეთის დაბლობის წყალჭარბი სავარგულები (კერძოდ ჭურიის ჭაობები, ნადარის ჭაობები, ფიჩორა-პალიასტომის ჭაობები, პალიასტომის ტბა და შავი ზღვის აკვატორია).
გარდა იმისა, რომ აეროპორტის მშენებლობა კოლხეთის ეროვნული პარკისთვისა დიდი საფრთხის შემცველია, იგი თავად ფოთის მოსახლეობასაც სერიოზულ პრობლემებს შეუქმნის, რადგან მშენებარე აეროპორტი დასახლებული პუნქტიდან 300-500, ხოლო ქალაქის ცენტრიდან 5 კილომეტრითაა დაშორებული, რის გამოც ქალაქს ხმაურით დაბინძურება ემუქრება. აეროპორტის სიახლოვეს მცხოვრები ადამიანები, უბრალოდ, ვერ დაიძინებენ, რადგან შეუძლებელია, რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით ბოინგებისა და აერობუსების ფრენის პარალელურად, ვინმემ ძილი შეძლოს, მით უმეტეს, რომ ამას არანაირი ხმაურის იზოლაცია არ უშველის.
“თვითონ ფოთის, როგორც ქალაქის, არსებობაც, შესაძლოა, ეჭვქვეშ დადგეს, რადგან არ შეიძლება ქალაქის ცენტრიდან 5 კილომეტრის რადიუსში არსებობდეს წინა აზიაში უდიდესი აეროპორტი, როგორც მას მოიხსენიებენ. მე ბევრ აეროპორტში ვარ ნამყოფი და არცერთი მათგანი არ მახსენდება, რომ ქალაქიდან 15 კილომეტრზე ნაკლები მანძილით იყოს დაშორებული, აქ კი მხოლოდ რამდენიმე ასეულ მეტრზეა საუბარი”, – ამბობს არასამთავრობო ორგანიზაციის „არგო-მედია“ დამფუძნებელი ირაკლი აბსანძე, რომელიც უკვე წლებია ამ თემაზე მუშაობს.

ყოველივე ზემოთ აღნიშნული, გამოიწვევს კოლხეთის ეროვნული პარკის განადგურდებას და უნიკალური ეკოსისტემა, რომელიც იშვიათობას წარმოადგენს აღარ გვექნება. ადვილი მისახვედრია ისიც, რომ ფრენის უსაფრთხოებაც ძალიან რთულად დასაცავი გახდება, რადგან უამრავი ფრინველით მდიდარ მიდამოებში შეუძლებელია ფრენის სრული უსაფრთხოების დაცვა. როგორც ექსპერტები ამბობენ, მცირე ფრინველსაც კი შეუძლია ძალიან დიდი ბოინგი ააფეთქოს, თუ მოტორში შეფრინდება, ასეთი შემთხვევები არაერთხელ მომხდარა. სხვადასხვა ქვეყნების მაგალითზე ცნობილია, რომ მსგავსს სიტუასციაში, საგანგებოდ არჩევენ აეროპორტებისთვის ფრინველებით ნაკლებად დატვირთულ ადგილებს. მითუმეტეს, რომ ამ ტერიტორიიდან 5-10 წუთის საფრენ მანძილზე არსებობს სხვადასხვა ქალაქის აეროპორტები. ჩვენს შემთხვევაში ესენია, ბათუმის , სენაკის და ქუთაისის აეროპორტები.
”როდესაც ასეთი მნიშვნელობის ობიექტი შენდება, მითუმეტეს ასეთი მასშტაბის, ყველა, უმცირესი, ფაქტორიც კი უნდა იქნას გათვალისწინებული, ფოთის აეროპორტის შემთხვევაში კი ძალიან ბევრი გაუთვალისწინებელი ფაქტორი იჩენს თავს. მშენებარე აეროპორტი გაანადგურებს იმ დიდ სიმდიდრეს, რასაც კოლხეთის ეროვნული პარკი წარმოადგენს და რის გამოც იგი საერთაშორისო კონვენციითაა დაცული. მეორე, ის, რომ ეს ტერიტორია თავად ფრენებისთვისაც საფრთხის შემცველია, ფოთისა და ფოთელების პრობლემებზე რომ აღარაფერი ვთქვათ. მათთვის საკითხი ფაქტობრივად ასე დგას – ან ქალაქი უნდა არსებობდეს ან აეროპორტი, ან აეროპორტი, ან ეროვნული პარკი” –ამბობს აფსნაძე.
ეკოლოგი და ექსპერტი გარემოს დაცვით საკითხებში, ანზორ ტყებუჩავა კი ჩვენთან საუბარში შემდეგ კომენტარს აკეთებს ” აბსურდათ მიმაჩნია, ფოთში დიდი აეროპორტის აშენება, მითუმეტეს ბოინგების თემაა ჩემთვის გასაკვირი და სასაცილო. შეისწავლონ ფოთის გრუნტი და ნახავენ, რომ იგი ვერ გაუძლებს ბოინგს. რათქმაუნდა გრუნტის გამაგრებაც შესაძლებელია, მაგრამ ეს მილიარდებთანაა დაკავშირებული და ეჭვი მეპარება საქართველოს ბიუჯეტი გაწვდეს ამას. მე თამამად ვაცხადებ, რომ თუ აეროპორტის მშენებლობა არ შეჩერდება ან მნიშვნელოვანი ცვლილებები არ მოხდება, როგორც კოლოგიური ასვე სხვა სახის კატასტროფები გარდაუალია”
როგორც  ხედავთ პრობლემა საკმაოდ რთული და მრავალფეროვანია, მისი მოგვარების გზები კი ჯერჯერობით დაუდგენელი, თუმცა ამ დროისათვის დაზუსტებით, მხოლოდ ორი რამ არის ცნობილი: შენდება ახალი აეროპორტი და განადგურება ემუქრება უნიკალურ ეკო-სისტემას, კოლხეთის ეროვნულ პარკს.