ეჭვი იწვევს ნევროზს, ნევროზი — შიზოფრენიას.

ვიფიქრე, ვიფიქრე და მოვიფიქრე, დამეწერა.

ჩემს პირველ შეყავრებულს, რომ მოუსმინოთ გეტყვით, რომ მე გაგიჟებამდე ეჭვიანი  ვარ. ვერ შევეწინააღმდეგები. მასთან ესე ვიყავი.

მეორე შეყვარებულს, რომ კითხოთ გეტყვით, რომ მე ზომიერად ეჭვიანი ვარ და ჩემი ეჭვიანობა შემაწუხებელი არაა. ვერც მას გავამტყუნებ, მართალია. მასთნ ესეთი ვიყავი.

აი, მოქმედ შეყვარებულს, რომ კითხოთ გეტყვით, რომ მე საერთოდ არ ვარ ეჭვიანი და არც კი ვიცი რას ნიშნავს ეს გრძნობა. ვერც მას შევეწინააღმდეგები. მასთან ესეთი ვარ.

იყო დრო, როდესაც ჩემი ეჭვიანობა ყოველგვარ ზღვარს სცდებოდა და ეს ყველაფერი ჩემგან დიდ ენერგიას მოითხოვდა და ცუდად მოქმედებდა ჩემზე.

ამ ყველაფერს ვიხსენებ და ჩემი მაშინდელი საქციელები საშინლად არ მომწონს. ალბათ სწორედ ამიტომაც არ შედგა მაშინ ჩემი პირველი სიყვარულის ისტორია. რაც ძალიან მაგარაია, ამაზე ცოტა მოგვიანებით დავწერ.

როდესაც პარტნიორის მიმართ ისტერიულად ეჭვიანი ხარ, ვფიქრობ ამ დროს, სულ ცოტა საკუთარი თავის უპატივცემულობასთან, კომპლექსებთან გვაქვს საქმე და ეხლა სულაც არ მიკვირს, რომ ჩემთან ურთიერთობა შეუძლებელი გახდა.

რაც მთავარია გონს მოვეგე, მივხვდი, რომ ეს გრძნობა რასაც ეჭვიანობა ქვია, არასოდეს არ მომცემდა ბედნიერების საშუალებას. სასწრაფოდ დავიწყე საკუთარ თავზე მუშაობა და მივაღწიე იმას, რომ შემდეგ შეყვარებულთან ჩემს ეჭვებს მაქსიმალურად ვმალავდი.

ეჭვიანობის დაფარვა უკვე დიდი მიღწევაა, მაგრამ ვერაფერი ნუგეშია, რადგან ეჭვი,როემლსაც გულში ინახავ კიდევ უფრო ცუდად მოქმედებს  ფსიქიკაზე. 

მას შემდეგ მივხვდი, რომ მე არ ვარ ადამიანი, რომელსაც ადამიანებში ეჭვი უნდა ეპარებოდეს, რომელის შეყვარება შეუძლებელია, რომელსაც ადვილად მოატყუებენ, რომელსაც მიატოვებენ. პირიქით, მე ვარ ადამიანი, რომელთანაც ურთიერთობა ძალიან დიდი ფუფუნებაა, კომფორტია, ბედნიერებაა და რაც მთავაია შეძლებისდაგვარად დემოკრატი გავხდი  ურთიერთობებში, სწორედ ამიტომ თუკი ვინმეს ჩემთან ურთირეთობა არ მოუნდება, მე პატივს ვცემ მის გადაწყვეტილებას და პირიქით.

ეხლა მივხვდი, რომ ცხოვრება ეჭვების გარეშე და საკუთარი თავის პაატივისცემა ძალიან მაგარია და რაც მთავარია, ასე გაცილებით კომფორტული ხდება ურთიერთობა ადამიანებთან.

მე ვფიქრობს, რომ ეჭვი იწვევს ნევროზს და ნევროზი შიზოფრენიას, აშკარად მირჩევნია ჯანმრთელი და ლამაზი ვიყო.

Advertisements

დედა ვატირე

დედა ვატირე, ჩვენი პირველი შეხვედრის, პირველი დაშორების, შერიგების და დედა ვატირე იმ წამის, როდესაც ჩვენ დავიშალეთ.
 დედა ვატირე,ყოველი დღის, წამის, ცრემლის, ტკივილის, თეთრად გატარებული ღამეების, რომელიც დაშორებამ დატოვა.
 დედა ვატირე, იმ უამრავი ფლირტის, ურთიერთობების, გულის აცრუვებების, დაშორებების და ისევ ახალი ურთიერთობების.

                    მე ჩვენს გამო გაფრენა მიღირს.

დედა ვატირე იმ დღეების, როდესაც ჩემს თავს აღმზრდელობით გაკვეთილებს ვუტარებდი, იმისიც ჩემს კულტურულ გაკვეთილებს ხალხში რომ ვამჟღავდენდი. იმისიც, თავის დაჭერას რომ ვცდილობდი. 
დედა ვატირე, ტრადიციების, პრინციპების, ხათრის, აზრსი გათვალისწინების, შორიდან ცქერის, პატიოსნობის ჩადენის. 
დედა ვატირე, ჯიუტი დროის.
დედა ვატირე, ისეთი ცხოვრების რომელიც არ გაძლევს საშუალებას გააფრინო.
დედა ვატირე, ხასიათის, აზრის, შეგუების, კომპრომისების.
დედა ვატირე, ფიქრის და მსჯელობის.
 დედა ვატირე, იმ სიყვარულის, რომელსაც ეხლაც სძინავს და ყელშ ბურთივით მაქვს.
 დედა ვატირე, ილუზიების, რომელიც არასოდეს არ მეხერხებოდა.
დედა ვატირე, ჩემი ხასითის, არაამბიციურობის, თვინიერობის… დედა ვატირე თქვენი ყველას ვინც ჩემს სიგიჟეებს კიცხავს…
 დედა ვატირე, ყველას და ყველაფრის თუ მე ბედნიერი არ ვიქნები… 
 დედა ვატირე, ტრადიციებისა და პრინციპების, თუკი მე მისგამო გაფრენა მიღირს თუნდაც ერთი წამით !!! უნდა მიხვდე როდისაა გაფრენის დრო, არადა ისეთი მარტივია, როცა მოგინდება გაფრენა,  მაშინ:):):):)

ლილოს ჩანთები, ტრუსიკიანი ბიჭები, ღომი პლაჟზე,დარბილებული “ლ”-ები, ეჰეე… მართლა დაგვენძრა!!!

გუშინ დედაჩემი მეჩხუბა. მითხრა ძალიან ცივიკოსი ხარ, ისე იქცევი თითქოს შენ ბაგრატიონების შთამომავალი იყოო. ესე როგორ შეიძლებაო, ადამიანებს საკუთარი ისტორია აქვთ და მათ   პატივიო უნდა სცეო . როგორ შეიძლება ზევიდან ყურებაო? რითი ხარ მაგათზე მეტიო…ვაიმე დედაააააააა  

და ეს ყველაფერი იცით რატომ? სახლში მოვყევი ის, რასაც ეხლა თქვენც მოგიყვებით და იცოდეთ, რომ ეს ცინიზმი სულაც არ არის იმისთვის, რომ ვინმეს ვჩაგრავ უნრალოდ რახან ბაგრატიონების შთამომავალი არ ვარ რა, ყველას ტოლი და სწორი ვარ? ან ყველა უნდა მომწონდეს?

უკვე იმდენს ვწერ პტარა პროვინციაზე, ერთგულ მკითხელს ეცოდინება აქ რაც ხდება. ეხლა, ახალი საშინელება გვჭირს, რომელიც მე პირადად ეს დღეებია შევამჩნიე.

ჩვენ ზღვა გვაქვს და ამ ზღვაზე ერთი პატარა შემოღობილი პლაჟია, სადაც წლებია ჩვენი თანაპროვინციელები ვიკრიბებით, ვირუჯებით, ვსაუბრობთ, ახალ ჭორებს ვცვლით, ყავას ვსვავთ, ფრენბურთს, ჯოკერს ვთამაშობთ, ბიჭებს ( გოგონებს) ვეპრანჭებით და რაც მთავარია ყველა ერთმანეთს ვიცნობთ. ჩვენთან ტურისტები იშვიათია და ისიც უფულო სომხებია მხოლოდ.

წელს საოცრება ხდება ჩვენს პლაჟზე.

მოდან ოჯახები, ალბათ გინახავთ ვაგზალზე ჭრელი “მეშოკის” ჩანთები, რომ იყიდება, ლილოს ბაზრობიდან მოაქვთ ტვირთი  მაგ ჩანთებით. აი სწორედ ამ ჩანთებით ხელში, ბიჭებს საცურაო ტრუსების ნავლად კუბიკებიანი , მაიჩნი ტრუსები აცვიათ. გოგონები და ქალები ჯინსის გადაჭრილი შარვლებით ბანაობენ. მარჯვნივ გაიხედავ და იმერულ აქცენტზე გაჰკივიან. მარცხნივ, აჭარულად უქცევენ. უფრო წინ გასვეცკებული მეგრელები მალავენ რბილ ”ლ”-ს და შედეგი საოცარი მოსასმენია. ვიღაც კახურად უქცევს … ყველა უცხო სახეებია და ჩერნობილში ნამყოფებს გვანან …ეს არასრული ჩამონათვალია…

რაც მთავარია,ენერგია აქვთ, ჯანზე არინ, დაუღალავად გაჰკივიან, უწივიან ბავშვებს, რომა რ ჩავიდნენ წყალში, უმისამართოდ დარბიან და შიგ პირში გაყრიან ქვიშებს. არც თვლიან,რომ შეიძლება ქვიშის ჭამა არ გიყვარს და ეს ყველაფერი  შემაწუხებელია.იქვე მიირთმევენ ღომს და წვნიანებს.

თუ გაბედე და გოგომ სიგარეტს მოუკიდე პირღია შემოგყურებენ და გულში ალბათ ნატრობენ ერთი მეც შემეძლოს ესე თამამად მოწევაო, ან კიდევ სად გაიზარდე ესეთი უზრდელიო.

ეხლა ფოტოსესიებს არ იკითხავთ? ნახავენ მიტოვებულ შეზლონგებს, წამოწვებიან რიგ-რიგობით და ამ ჭრელა-ჭრულა მაიჩნნ ტრუსიკებში იღებენ ფოტოებს. რიგები დგება  და მერე ურიგოდ გაძრომაზესერიოზული  ჩხუბებია.ეჭვი მაქვს  მალე სალარო აპარატი დაჭირდებათ .

თვალებს არ ვუჯერებსი, რამოდენიმეჯერ დავხუჭე და გავაღე კიდეს, სიმზარი მეგონა. მთელი საღამო ვიყურებოდი პლაჟის შემოსასვლელისკენ და დაუსრულებლად მოდიოდნენ… ქალები ლილოს ჩანთებით. ბიჭები მაიჩნი ტრუსებით, გოგონები გადაჭრილი ჯინსის შორტებით, ქუსლიანი ფეხსაცმლებით,ბავშვები დიდი პარკებით ხელში და ყველა მხრიდან ისმოდა შეძახილები რომლის მოსმენა სრული საგიჟეთ იყო, ექოსავით მეორდებოდა ხმები….აააააააააა….გავგჟდი !!!

მიშააააააა!!! შენ მოგეცეს ჩვენი ცოდვა, ჩვენ ჩვენი უბედურებები არ გვეყოფდა? ეს ეტაპი მაინც გვქონდა გავლილი… ადამიანებს ვემსგავსებოდით, ცივილიზაციისკენ ვისწრაფოდით, ერთმანეთის სიყვაულს ვსწავლობდით, პლაჟზე ნივთებს თამამად ვტოვებდით და ის ჩავდოდით წყალში….დაგიშავეთ რამეეე?

პ.ს გპირდებით ძალიან მალე ფოტოებს დავდებ და კადრებით უფრო კარგი აღსაქმელი იქნება რაც აქ ხდება…დეპორტი მინდა ამ ქალაქიდან,დეპორტი!!!

ჩაგანაცვლეთ

გოგოებს გვჩვევია ხოლმე ზღვარგადასული ოცნება. ყოველი ახალი ურთიერთობის დაწყებისას ოცნების კოშკებს ვაგებთ და მერე ხან თავზე გვენგრევა ეს კოშკი, ხან კიდევ მძიმე საგანს მიშვალებებთ, რომ არ წაიქცეს,რადგან ვალდეულებებს ვიდებთ ძალიან  ბევრს.

არც მე ვარ გამონაკლისი. ჩემი აგებული კოშკებიც დანგრეულა ერთი მეორეს მიყოლებით და ბოლო დროს იმდენად შევეჩვიე ამას,რომ აღარც ვდარდობდი. მეგონა, ესეც უნდა მომხდარიყო.

ერთ დღესაც დავჯექი და ყველა ჩემს შეყვარებულს თუ თაყვანისმცემელს swot ანალიზი გავუკეთე. ჩამოვწერე მათი დადებითი და უარყოფითი მხარეები. სიძლიერე და სისუსტეები . ჩამოვაყალიბე რა მინდოდა მათგან და ურთიერთობისგან და  აღმოვაჩინე, რომ არც ერთი არ მჭირდებოდა. ამიტომაც ყველას ერთად დავემშვიდობე და მარტივად, რომ ვთქვა გამიმართლა,ჩავანაცვლე ისინი.

ეხლა რა ხდება? რაღაც ხდება, მაგრამ ამას ჩემთვის დავიტოვებ.

პ.ს. swot ანალიზი–––უსაქმური კაცი ყვერებში მახათს იყრიდაო :))))))))))))))

ჩემი აღსარება

მე მიყვარს თავისუფლება, თუმცა სავსე ვარ კომპლექსებით. რამდენი ხანია ამ კომპლექსებს ვებრძვი. ახლობლები მეუბნებიან, რთული ხასიათი გაქვს და გითმობთო. ალბათ უჭირთ ამიტანონ, უბრალოდ ნათესავური ვალდებულებაა ჩემი ატანა, იქნებ მართლა ვუყვარვართ, რას გაიგებ.

მე არ მიყვარს ვალდებულებები, ხშირად გავურბივარ მათ,თუმცა ეს გაქცევა სხვადასხვანაირია. ხან პასუხისმგებლიანი, ხანაც ყველაფერს ფეხებზე ვიკიდებ და მივდივარ. მე უძირო ქვევრი არ ვარ, წვეთ-წვეთ ვივსები და ასე სავსე მივდივარ-ხოლმე.

მე დამცინიან, ალბათ სვეტები. თუმცა, უცოდველი არც მე ვარ, მეც ხშირად დავცინი, ვაქილიკებ და გულის სიღრმეში ვხვდები, რომ არაფრით მათგან არ განვსხვავდები. უცნაურია ცხოვრება და მე ახალს არაფერს არ ვამბობ ეხლა. ადამიანები ვისთვისაც ბევრჯერ დამიციანიაჩემზე წარმატებულები გახდნენ, თუმცა მეც იმათზე წარმატებული ვარ ვინმც მე მაქილიკებდა. რა იფიქრეთ, ბოღმიანი ვარ? კარგით რა, გულის სიღრმეში აღიარეთ, ყველა თქვენგანს დაგმართიათ იგივე.

მე მიყვარს ჩემი ოჯახის წევრები, მერე რა თუკი მათ რაღაცეებს ვერ ვპატიობ და ამათზე ათასჯერ მეტ რამეს კიდეც ვპატიობ. მერე რა, ზოგჯერ ამ სახლიდან გაქცევა თუ მინდა, მე ხომ ვიცი, რომ ამაზე მშვიდ ადგილს ვერ ვიპოვი და ისევ აქ დავბრუნდები. დარწმუნებული ვარ თქვენც გდომებიათ გაქცევა. უბრალოდ ამის თქმის უფლებას საკუთარ თავებს არ აძლევთ, ან აძლევთ კიდეც.

ხო, ვიცი, დედაჩემი, ორი შვილის სიკვდილ გამოცდილი, ჩემზე მეტად თავშეკავებულია. უფრო მიმტევებელი და დამთმობია. ესაა ზუსტად, მე არ ვჩემობ ვიყო სულგრძელი. მე ტკივილისგან ზოგჯერ ვხროტინებ-კიდეც, ოღონდ მარტო. მე ვიცი, დედაჩემი ჩემზე ნაღდია, უბრალოდ იგი უფრო მეტია ვიდრე სიკვდილი, სიცოცხლე, სიყვარული, კეთილშობილება, რწმენა,მეგობრობა, შიში, მორიდება, პატიება, მეტია ვიდრე დედა . მე ეს ყველაფერი ვიცი და მაინც არ შემიძლია სიტყვაუხვად ვაფრქვიო და გამოვაჟღავნო. ალბათ ხვდება, რომ ვიცი.

იცით რამდენჯერ მიფიქრია, რომ შემთხვევით დავიბადე. არ მინდა ზოგჯერ თქვენს შორის ვიყო, მაგრამ ყოველთვის ვფიქრობ, რომ რახან მაინც მოვხვდი ამ გაუგებრობაში და ვცხოვრობ დედამიწაზე, უფლება არ მაქვს ვიყო სუსტი, საჯაროდ.  გულის სღრმეში თქვენც და მეც ისეთი დაუცველები და სუსტები ვართ. სანამ შეგვიძლია ვაწვებით და სიმტკიცეს ვინაჩუნებთ. თუმცა ყველამ იცის, მათ შორის თქვენც, რომ ადამიანები ადვილი საცდუნებლები ვართ.

ყველანი ერთმანეთს ვაფრთხილებთ, ჭკუას ვარიგებთ. თითის ქნევით ვეუბნებით, რომ არავის აქვს ჩვენს საქმეში ჩარევის უფლება. თუმცა ჩვენ იგივეს ვაკეთებთ. კარგად ვერევით სხვის ცხოვრებაში, თვალს არ ვახამხამებთ და თუ დაგვჭირდა დაგაწრმუნებთ, რომ ჩვენ არამკითხეები კი არ ვართ, პირიქით, ჩვენი ჩარევა აუცილებელი იყო.

განსაკუთრებით ქალები, მამაკცაბევს ვამტყუნებთ. ვემუქრებით, რომ ამდენი დალევისაგან რაღაც დაემართებათ. ვქადაგებთ, რომ სასმელი გაჭირვებას ვერ დაგვავიწყებს. თუმცა ვინ იცის, ჩვენც რამდენჯერ რამდენჯერ გამომთვრალვართ უგონოდ, შეუფერებლად და ალბათ არ გვეუბნებიან და გვიჩხუბია კიდეც J J

როგორ დაუზარებლად ვკიცხავთ სხვებს ორგულობისათვის. ვამბობთ, რომ ღალატი სულმდაბლობაა. არადა, ჩვენ რა კარგად ვაკეთებთ იგივეს. გვაქვს პარალელური ურთიერთობები, პარალელური სიმპატიები, მერე ამდენ პარალელებს მიჩვეულები ვრჩებით სრულიად მარტო და ქალიშვილები J J J

მე მიყვარს თავისუფლება, ამიტომაცაა,  ალბათ ყოველ სექტემბერს  რომ უმუშევარი ვარ. ზაფხული ჩემია და არ შემიძლია იგი სადმე ცივ ოფისში გავატარო. მე ვიცი, არასოდეს მიმატოვებს უფალი, შეიძლება გამიბრაზდეს, გამკიცხოს მაგრამ ვიცი მაინც გამომიწვდის დახმარების ხელს. არც იმდენად პატივმოყვარე ვარ ამ დახმარებებზე უარი ვთქვა. ეხლაც იმედი მაქვს, რომ უფალი ჩემთან არის. თუმცა, ვიცი, რომ არაფერით არ დამიმსახურებია იგი.

რამდენჯერ მიფიქრია, შევძლებდი თუ არა მონაზვნობას, მერე ისევ მიფიქრია, რომ ამა ქვეყნის საცდუნებლები უფრო მეტია ვიდრე ჩემი სურვილი, თუმცა ვინ იცის…

მე უცოდველი არ ვარ, ბევრჯერ მიღალატია, ბევრჯერ დამიცინია, ბევრჯერ მიმიტოვებია. თუმცა სუსტიც არ ვარ და ვინ იცის ამ სიძლიერის მოსაპოვებლად რამდენი მივარჯიშია ჩემს ცხოვრებაზე, ლაივში. ძალიან ხშირად მიფიქრია, რომ ვენებში სისხლის მაგივრად ყინული შემეშვა,ასე გაცილებით მარტივია  ყველაფერი, გაცილებით მარტივი.

აი, ვამბობ მიყვარს თავისუფლებათქო, თუმცა მე თითონაც არ ვიცი რას ნიშნავს იგი. მაინც ვწერ ანგარიშებს საზოგადოებისთვის და გულის სიღმრეში ალბათ მათ აზრსაც ვითვალისწინებ. იბიომად J

ჩემი პირველი სიყვარული…წარსულს თავანი ჩავაბარე

ხშირად გვსმენია ფრაზები ” მე სხვანაირი ვარ”, “ის განსაკუთრებულია” , “რაღაც გამორჩეულია ყველასგან” და ა.შ. ადამიანებს გვინდა განსხვავებულები ვიყოთ, ამისათვის ათას სისულელესაც კი ჩავდივართ და ეს გვსიამოვნებს. ამაში ცუდი არაფერია. მიყვარს მასისგან გამორჩეული ტიპები.

ერთ დროს მეც ვცდილობდი და ვახერხებდი ვყოფილიყავი ადვილად შესამჩნევი. მერე ეს ჩვევაში გადამივიდა.

თუმცა არსებობს რაღაცეები, რაც თითქოს ბუნების კანონია და თითქმის ყველა ადამიანის ისტორიაშია. ერთ-ერთი ასეთი, პირველი სიყვარულია.

განსაკუთრებით გოგონებს გვჭირს ხოლმე გაგიჟებები, პირველ სიყვარულზე. წლების მანძილზე ვზივართ და დაქალების გარემოცვაში, არყის თანხლებით ვიხსენებთ ამ ისტორიას.

მე მაქვს ჩემებური ვერსია, თუ რატომ არის პირველი სიყვარული ასე განსაკუთრებით მოსაგონარი.

  •  იმიტომ, რომ პირველია

განსაკუთრებით განვიცდით ყველაფერს, უფრო გამოუცდელები და დაბნეულები ვართ. პირველი კოცნაა. პირველად გვენატრება ასე. პირველად გვინდა სამყარო დატოვონ ადამიანებმა. პირველად გვგონია, რომ დედამიწის ღერძი ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს. პირველად ვტირით ესე. პირვალად ვჩხუბობთ, გემრიელად.პირველად ვრიგდებით ჩხუბის შემდეგ. პირველად ვგიჯდებით…მერე ყველაფერი გვერევა, წამები წყვეტენ ფინალს და ხშირ შემთხვევაში წყვილები იშლებიან.

მე მაინც მგონია, რომ პირველი სიყვარულის შემთხვევაში უმეტეს წილად ოჯახები არ იქმნება, ისე იშლებიან წყვილები. ამიტომაც ვიხსენებთ მერე ამ ყველაფერს, რომანტიზმით, სინანულით და ნოსტალგიით.

არავინ იცის ოჯახები, რომ შეექმნათ, იქნებოდა თუ არა ეს ოჯახი მყარი.

არც მე ვყოფილვარ გამონაკლისი. მეც მიყვარდა. იცით როგორ იყო? სამყარო გაიყო. ყველა და ყველაფერი ცალკე იდგა.ის ცალკე. მე უმართავი ვიყავი. შემეძლო მის ყველა სურვილს დავმორჩილებოდი. ვოცნებობდი მუდმივად მასზე მეზრუნა. არ ვკონტაქტობდი ოჯახის წევრებთან, მეგობრებთან და ნაცნობებთან. მისით ვიძინებდი და ვიღვიძებდი. თუმცა დღეს მგონია, მას რომ ცოლად გავყოლოდი აუცილებლად დავშორდებოდით ერთმანეთს, თან ძალიან მალე.

ჩვენ მანამდე დავიშალეთ, დავშორდით. როდესაც შემიყვარდა 18 წლის ვიყავი, როდესაც დავშორდი, მგონი 20-ის.  ეხლა რომ მკითხოთ დაშორების მიზეზი, გეტყვით, რომ არ ვიცი. არ მახსოვს. უფრო სწორედ  მიზეზი არც არსებობს.

მახსოვს  მისი შენარჩუნებისთვის ბევრი ვიბრძოლე. გამიჭირდა უმისობა. იცით როგორი ტკივილი იყო? თითქოს რაღაც მძიმე საგანს მირტყამდნენ გულზე. ბნელი იყო სამყარო.მახსოვს, ძალიან მტკიოდა. ვერ შევძელი, ურთიერთობა ვერ გადარჩა.

მე არასოდეს მინანია, არც ერთი ჩემი ნაბიჯი. არ მრცხვენია იმის, რომ მისთვის ვიბრძოლე. არ მიტყდება, რომ დაშორების მერე კიდევ მიყვარდა.

მაშინ, ვერავინ და ვერაფერმა ვერ შეძლო ამ ტკივილის გაყუჩება.მეგობრებმაც კი, რომლებმაც მიმიღეს და მაპატიეს, რომ მათ გარეშე ორი წელი ვიცხოვრე, მაგრამ ეს  შვება არ იყო.

მაშინ მივხვდი და დავაფასე, რომ ყველაზე მაგარი რამე ამ სამყაროში, დროა.

ეხლა, როდესაც  მას ვხვდები და ვხედავ,  ჩავფიქრდები, მინდა გავიხსენო რომ მიყვარდა, თუმცა გრძნობას ვერ ვიღდგენ. რაღაცნაირად  გავვუცხოვდი.იცით  რამდენჯერ დაჟინებულად მიყურებია? მაინტერესებდა მართლა ის იყო ვისთვისაც ბევრი ვიბრძოლე თუ არათქო. ყველაფერი რაღაცნაირად, თავისით დაეწყო. თუმცა, მიხარია რომ მიყვარდა.

რა მნიშვნელობა აქვს, როგორ დამთავრდა. მთავარია, რომ ისტორია შედგა. დრომ  იმდენი მოახერხა ამ ისტორიაში დამნაშავე არც ერთი მხარე არ დატოვა. ყოველ შემთხვევაში ისტორიის ჩემეულ ვერსიაში ასეა,დამნაშავე არ არსებობს.ჩემს  ისტორიასაც ყავდა ცუდი და კარგი პერსონაჟები. თუმცა ისინი ამ დროს უკან გაყვნენ და ალბათ იქედან აღაც დარჩა არაფერი.

ეხლა, როდესაც მორიგი ისტორიის გმირი ვარ-ხოლმე, მოთმინებით ველოდები და ვემორჩილები დროს და ზოგჯერ ძალიან მაკვირვებს, როგორ დინჯად და აუღელვებლად ალაგებს ყველაფერს.

მაშინ, დროსაც მუდმივად ვუსმევდი კითხვას, რომელზე პასუხიც არ მაინტერესებდა, უფრო სწორედ პასუხის გაცემა მაშინებდა. ეს იყო კითხვა: “მართლა ვუყვარდი თუ არა მას”. თუმცა ეხლა ეს კითხვაც წარსულია და ჩემი თავანია, რომელიც თავის დროზე ჩავაბარე ისტორიას, რომელშიც ვფიქრობ არ ჩავჭრილვარ.

წინა ცხოვრებიდან :)

გემართებათ-ხოლმე?

მე კი ხშირად მემართება და მერე ვფიქრობ, როგორ განვთავისუფლდე? თუმცა მე მხოლოდ წამიერად ვფიქრობ, მერე ყველაფერი მაინც ისე ხდება, რომ აღმოვაჩენ თურმე წამითაც არ მიფიქრია.

ხშირად უმიზეზოდ ვდგები ცუდ ხასიათხე, აი, განწყობა მეცვლება და ვგრძნობ, რომ რაღაც/ვიღაც კონკრეტული მაკლია. თითქოს იყო და აღარ არის. ვგრძნობ, რომ ვიღაც მენატრება. ძალიან მენატრება, ისე, რომ იმ წუთას ვინც ჩემს გვერდითაა ყველას ვეცლები და რამოდენიმე წუთით მარტო გავდივარ.

კიდევ ვერ გადმოვცემ ზუსტად ეს რა გრძნობაა, არადა არავინ კონკრეტული, ნაცნობი არ მენატრება იმ წუთას.  ერთმა მითხრა წინა ცხოვრების ამბავიაო:) ალბათ წინა ცხოვრებიდან მეორე ნახევარი მაკლია. იმედია ვიპოვი 🙂